เกร็ดความรู้จากรายการเปิดกรุมวยไชยา ตอนที่ 41-50 - ค่ายมวยไชยา บ้านช่างไทย

TH / EN
Go to content

เกร็ดความรู้จากรายการเปิดกรุมวยไชยา ตอนที่ 41-50

    41.สมัยก่อนเวลาฝึกกันนั้นเป็นขั้นเป็นตอนนะครับ ไม่ได้รีบร้อนฉาบฉวยเหมือนปัจจุบันนี้ สมัยก่อนเวลาผมไปเรียนกับท่านปรมาจารย์เขตร ศรียาภัย ท่านให้ผมเดินเส้นขนานอย่างเดียว ๓ เดือนกว่าๆ ผมก็ไม่คิดอะไรหรอกครับ เพื่อนฝูงเรียนด้วยกันเล่นด้วยกันก็หนีไปเรียนเทควันโด้ หนีไปเรียนคาราเต้ หนีไปเพราะอันนั้นมันสนุก มันมีชุด มันเท่ห์ มีสาย แต่ผมก็ไม่รู้สึกว่ามวยมันไม่มีอะไรตรงไหน ผมก็เรียน ๓ เดือนกว่าๆ ท่านก็นั่งตบแมลงวันไปหัวเราะไป หลังจากนั้นท่านเห็นว่าเราแน่น ก็ยกมือขึ้นมาจดมวยเลย เร็วละทีนี้ อย่างอื่นเร็วเลย นั่นเพราะว่าพื้นฐานเราดีแล้วนั่นเองนะครับ
    42.สมัยก่อนเนี่ยท่านปรมาจารย์เขตร ศรียาภัย ท่านเล่าว่าท่านปรมาจารย์กิมเส็ง ทวีสิทธิ์มีเรื่องไม่เข้าใจกับเพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมงานก็วิ่งไล่ชก ท่านปรมาจารย์กิมเส็งก็ไม่สู้ วิ่งหนี วิ่งหนีรอบโต๊ะเลย เพื่อนก็วิ่งไล่ชก ท่านปรมาจารย์เขตรก็ถามว่า แล้วทำไมครูไม่สู้เค้าละ ท่านก็บอกว่าทำเค้าได้ยังไง เค้าไม่เป็นมวย ท่านพูดดีนะครับ ทำเค้าได้ยังไงเค้าไม่เป็น ก็แสดงว่า วิชามวย พออยู่กับผู้ไดแล้วจิตใจจะสงบ ระงับ เป็นคนดี มีความรู้สึกเมตตาสงสารผู้อื่น ถ้าท่านปรมาจารย์กิมเส็งขยับเพียงนิดเดียว เพื่อนท่านเรียบร้อยแน่นอนครับ
    43.วิชามวยไทยแท้ เรียนไม่มีวันจบ ท่านปรมาจารย์ท่านบอกว่า ใครบอกว่าจบน่ะมันโม้ เพราะมวยไทยเป็นศาสตร์เหมือนตัวเลข ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ คุณนับไปเถอะนับไปเรื่อยๆ นับไปจนตายก็ยังมีเลขต่อ แต่หลักๆจะมี ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ ๘ ๙ ๐ เอามาต่อกัน วนไปวนมาได้อยู่อย่างนั้น มวยไทยจะเหมือนกับอะไรที่ไม่มีวันจบ ดูเป็นศาสตร์ที่ต่อได้ตลอดเวลานะครับ แต่ขอให้มี ลำต้น หรือแก่นของมัน ที่ถูกต้องนั่นเอง
    44.ท่านปรมาจารย์เขตร ศรียาภัย สมัยท่านหนุ่มๆ หรือสมัยท่านเด็กๆ ผมก็ไม่ทราบนะครับ ท่านก็เล่าให้ฟังว่าท่านชกเวทีมา ๒ ครั้ง ชนะง่ายๆ คือชนะลูกเฆี่ยนแขนของไชยา ชนะง่ายๆ ทั้ง ๒ หน ท่านชกแค่ ๒ ครั้ง เพราะเป็นลูกเจ้าเมือง เจ้าเมืองไชยา คือ ท่านพระยาวจีสัตยารักษ์ ขำ ศรียาภัย นะครับ แต่ว่าประสบการณ์ของท่าน ท่านชกตามค่ายมาตลอด และเฆี่ยนแขนนักมวยห้อยทุกคนเลยนะครับ นี่คือประวัติของท่านปรมาจารย์
    45.ท่านปรมาจารย์เขตร ศรียาภัย ท่านสอนผมอย่างดีเลยว่า อย่าใช้แขนกับขา ให้ใช้ขากับขา แขนกับแขน เนื่องจากแขนเป็นกระดูกเล็ก ขาเป็นกระดูกใหญ่ ถ้าเราเอาแขนไปรับขา ท่านปรมาจารย์บอกว่า รับอย่าให้เกิน 3 ที ท่านปรมาจารย์ท่านสอนแบบนี้นะครับ
    46.สมัยก่อนเมื่อผมยังเรียนกับท่านปรมาจารย์เขตร ศรียาภัยได้ประมาณปีกว่าๆ ตอนกลางคืนผมก็ไปหาท่านปรมาจารย์ ไปกับพี่ชายและเพื่อนพี่ชาย ก็เป็นบุญตามากที่ได้เห็นท่านปรมาจารย์ย่างสามขุม ท่านเมตตาย่างให้เราดูเต็มรูปแบบ เวลาท่านย่างสามขุม ศีรษะท่านจะส่าย คือพวกเราไม่มีใครทำได้นะครับ แม้กระทั่งคุณครูทองหล่อ ยาและ ซึ่งเป็นศิษย์รัก ท่านก็บอกว่า ครูยังทำไม่ได้เลย ท่านปรมาจารย์จะส่ายหัวไปด้วย เหยาะไป ย่อ ยืด มือท่านจะไม่พันเร็วๆแบบเป็นลิงนะครับ ถ้าพันเร็วๆนี่มันเป็นลิง ท่านจะพันสบายๆ แต่ศีรษะท่านจะส่ายดิ๊กๆๆๆ ตาท่านจะมองนู่นมองนี่ไม่อยู่กับที่ แล้วขาท่านจะย่อๆ ยืดๆ ย่อๆ ยืดๆ จำได้ว่าท่านใส่โสร่ง ท่านย่างจนโสร่งหลุด ท่านยังย่างต่อ โอ้โฮ ท่านย่างได้อย่างสวยงามมาก เป็นบุญตาของพวกเราจริงๆนะครับในวันนั้น
    47.การฝึกมวยไทย เป็นเรื่องที่ต้องใช้การพิจารณา ใช้สติ ใช้ความคิดว่าเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้ อย่าง บางท่าเป็นไปได้ บางท่าก็เป็นไปไม่ได้ ยิ่งสมัยนี้เกิดอะไรต่างๆมากมายนะครับ เอาวิชาอื่นมา เหมือนกับเราไปตามก้นเค้า การหักของมวยไทยหักอย่างไร ไม่ใช่จะไปคว้าหัก คนมันเกร็งได้นี่ครับ อย่างใครมาคว้าแขนผมถ้าผมเกร็งก็หักไม่ได้ หักแบบมวยไทยต้องอาศัยยืมแรงเค้าหัก เค้าต่อยมา หักในขณะนั้น เราต้องใช้สติใช้ความคิด
    48.สมัยก่อนการฝึกกำลังเค้าก็ไม่ต้องอาศัยฟิตเนสอะไรนะครับ เค้าก็มีอุปกรณ์ง่ายๆ เช่นฝึกกำลังแขน ก็วิดพื้นนะครับ หรือมีเชือกเส้นหนึ่ง เค้าก็โหนขึ้นไป จะได้กำลังส่วนหัวไหล่ และปีกทั้งสองข้าง ทำให้มีแรงดึง แรงผลักนะครับ สมัยก่อนเค้าจะฝึกกันอย่างนี้
    49.ลูกไม้มวยไทยมีเยอะเลยนะครับ มีมากมายจริงๆ บางคนบอกว่ามีถึง ๔๐๐ กว่าลูกไม้  เราก็ต้องเลือกนะครับ เราเป็นเด็ก เราเรียนวัน สองวัน เราก็ต้องใช้ลูกไม้แบบเริ่มๆที่เราเรียน แต่ถ้าเผื่อเราแก่ อายุมาก เราก็ควรมีกาลเทศะในการใช้ อย่าไปเอาลูกไม้นารายณ์ข้ามสมุทร เรือว่าลูกยากๆ เช่นจระเข้ฟาดหาง ซึ่งไม่ควรใช้เป็นอย่างยิ่ง หนึ่งเวียนศีรษะ สองไม่มีแรงโดด ให้เราใช้ในสิ่งที่เราทำได้ในตอนนั้นนะครับ
    50.นักมวยสมัยก่อนเค้าจะระวังหน้าตาเค้าเป็นอย่างยิ่งเลย ตั้งแต่การเริ่มจากการฝึก เวลาชก ก็จะใส่ประเจียดไว้ ไม่ถอดประเจียดออก เค้าจะชกกันอย่างนั้นแหละ เหมือนเค้าระวังรักษาครูบาอาจารย์ของเค้า ก็คือระวังรักษาประเจียดไม่ให้หลุด ทำให้หน้าตาเค้าสะอาดสะอ้าน ไม่มีแผล นี่ก็คือวิธีการสอนแบบสมัยโบราณ ทำให้นักมวยมีความระมัดระวังมากขึ้น ไม่เผลอเรอ หรือทำให้หน้าตาเค้าเป็นแผลหรือบาดเจ็บนั่นเองนะครับ....
หน้า 1  2  3  4  5  6
Back to content